ققنوس‌های پرسوخته به آتش غفلت/ یک اشتباه چند بار تکرار می‌شود؟!

این چند روز اخیر فاجعه زاهدان سخت مرا و امثال مرا درگیر خود کرده است. نه می‌شود سکوت کرد! نه می شود فریاد کشید! باید حزین حزین گریه کرد و خون دل فرو خورد.
اشتباه نشود منظورم از فاجعه زاهدان ماجرای نماینده سراوان نیست که آن هم در نوع خود فاجعه‌ای دیگر است؛ منظورم ققنوس‌های بال و پر سوخته معصومی است که چشم و چراغ خانواده و ملت خویش بوده‌اند؛ پرنده‌هایی که با پر سوخته به آتش ندانم کاری، غفلت و اهمال و در یک کلمه «بی‌عرضگی» از میان ما پر کشیدند و ملتی را سوگوار خود ساختند.

بعد از حادثه برخی مثل من مویه می‌کنند و تأسف می‌خورند و برخی بر حسب وظیفه جستجو می‌کنند و ریشه‌یابی از حادثه، که چه اتفاقی افتاده است و چه باید کرد که دیگر تکرار نشود؟

کار بسیار خوبی است انسان از اشتباه گذشته درس بگیرد و جلوی ضرر‌های بعدی را بگیرد! اما یک اشتباه چند بار در میان یک جمعیت باید تکرار شود تا از آن عبرت گرفته شود و چندین بار بعد از حادثه، حرف‌های تکراری زده شود.

واکنش‌ها را نگاه می‌کردم؛ فارغ از افرادی که عکس‌العمل نشان داده‌اند با هم بخوانیم:

- مدرسه ی اسوه ی حسنه زاهدان پلمب شد!

: چرا؟

- فضای مدرسه مناسب آموزش نبود؟

: عذر بدتر از گناه، اگر فضای مدرسه مناسب آموزش نبود چرا مجوز تأسیس مدرسه گرفته است؟ و چرا پیش از حادثه بازرسی نشده و پلمب نشده است؟

- رئیس جمعیت هلال‌احمر از اعلام آمادگی این جمعیت برای تجهیز مدارس ابتدایی سیستان و بلوچستان به سیستم گرمایشی استاندارد خبر داد.

: دست شما درد نکند اگر وظایف شما بوده است، حالا چرا؟ اگر فقط برای توئیت کردن است بازهم حالا چرا؟

- برابر قانون در حادثه آتش‌سوزی زاهدان با هرگونه قصور و تقصیر برخورد می‌کنم.

: حتما این کار باید انجام بگیرد ولی چهار گل نوشکفته و زود خزان شده دوباره به باغ زندگی بر نمی‌گردند. علاج واقعه را قبل از وقوع باید کرد.

- ۹۰ هزار کلاس درس در کشور سامانه گرمایشی استاندارد ندارد.

: از سال ۹۱ بعد از ماجرای شین آباد همین را تکرار می‌کنیم. حتماً تا الی‌الابد ماجرا ادامه دارد چون همه ساله بخش دیگری از سامانه فرسوده و از مدار خارج می شوند!

سهل انگاری مؤسس مدرسه اسوه حسنه در عدم رعایت استاندارد فضا کاملا محرز است اما نظارت و بازرسی بر عهده چه کسی است؟

اگر مؤسس یا مدیر و یا ... سهل‌انگاری کرد و به جای انجام وظیفه مدرسه‌داری و ... سرگرم به امور دیگر بود، چه کسی باید به افراد سهل‌انگار تذکر دهد و یادآوری کند.

مگر نه غیر این است که مردم به باور اینکه مسؤولانشان بیدار و هوشیارند، فرزند و جان و مال خود را به امانت می سپارند؟!

چیزی برای گفتن ندارم جز اینکه برای والدین و بستگان و بازماندگان مریم، صبا، مونا و یکتا از خداوند صبر و اجر درخواست ‌کنم و آرزو کنم که اگر دگر باد این شوربختی‌ها را نه در جاده، نه در مدرسه و نه در کلاس و نه هیچ جای دیگر دامن آموزش و پرورش کشور را نگیرد و مدارس ما امن و ایمن و پرنشاط برای یاد دادن و یاد گرفتن دانش‌آموزان و معلمان باشد.

نظر دهید

Plain text

  • Allowed HTML tags: <em> <strong> <cite> <blockquote> <code> <ul> <ol> <li> <dl> <dt> <dd>
  • No HTML tags allowed.
  • Web page addresses and e-mail addresses turn into links automatically.
  • Lines and paragraphs break automatically.
10 + 7 =
حاصل جمع بالا را وارد کنید.