بهار

بهار آیتی از آیات حق است. نشان جلال و عظمت او در آینۀ جمال و زیبایی است. یادآور آغاز و انجام خلقت است. نمایشگر مرگ و زندگی در دوره‌ای کوتاه است.
زمین و طبیعت افسرده و مرده دوباره جان می‌گیرد و نفس می‌کشد. درختان لخت و عور بر اندام خود جامه می‌پوشند. زمین تیره را سبزی فرا می‌گیرد. آبها زلال؛ چشمه‌ها جاری و جان‌ها پرطراوت می‌گردند. عالم و آدم دوباره نشاط می‌یابند و شادی می‌کنند. قرآن چه زیبا می‌فرماید: «وَ اللهُ الّذی اَرسَل الرّیاحَ فَتُثیرُ سحاباً فَسُقناهُ اِلی بلدٍ میّتٍ فَاَحیَینا بِهِ الاَرض بعد موتِها وَ کذلِکَ النُشور».
باد و ابر و باران مأموران اویند تا زمین مرده زنده شود، قیامت نیز این چنین است، اما تا به حال به این موضوع اندیشیده‌ایم؟! (یادداشتها بر داشتها صفحه 13)

نظر دهید

7 + 1 =
حاصل جمع بالا را وارد کنید.